6 juni 2008, jaargang 52, nummer 12
Artikel 001333
Column Geloven J. Westerkamp Bij het kopieerapparaat in de Jeugdinrichting maak ik een praatje met een van de psychologen. ‘Wat doe je nou eigenlijk als dominee hier?’, vraagt hij. ‘Toch niet de kinderen zeggen dat ze moeten bidden?’ Dit is de tweede keer deze week dat iemand me aanspreekt op wat ik doe.
‘Ik snap nooit zo goed,’ gaat de man door, ‘dat mensen die toch echt niet dom zijn kunnen geloven in God.’ Nu schiet ik in de lach. ‘Dat is als compliment bedoeld zeker’, zeg ik. Hij blijft ernstig. ‘Er is toch zoveel geschreven… en op de tv…’ De week er op brengt hij een kopie van een artikel voor me mee. Daniel Dennett, zie ik, en Dawkins. Dennett ziet het geloof als een soort virus. Dawkins is een regelrechte kruistocht tegen het christelijk geloof begonnen. ‘Heb je het gelezen?’, vraagt de psycholoog een week later. ‘Jazeker.’ Hij lijkt een beetje teleurgesteld dat ik niet onmiddellijk ongelovig ben geworden.
‘Er is genoeg tegen Dennet in te brengen. Ook van wetenschappelijke zijde. Mijn man, die er meer verstand van heeft, stuurde me een paar artikelen over de mail. Zal ik ze uitprinten?’

Sandra staat op me te wachten bij de deur van mijn kamer. ‘Mag ik even komen praten?’, vraagt ze. Ze is een van de meisjes met veel vrijheid op het terrein. ‘Kom maar binnen’, zeg ik een beetje afwezig. ‘Weet u nog dat ik tegen u zei dat ik nooit met u wilde praten? Weet u nog dat ik zei dat u er niet uitzag?’ Ze kijkt me schuin aan. ‘O, was jij dat!‘, zeg ik. ‘Er waren wel meer meisjes die niet blij waren dat ik er was.’ ‘Dat was omdat we niet wilden dat de andere dominee weg zou gaan. Ik zei alles tegen de andere dominee. Ze was de eerste die het wist. Ik vond het zó erg dat ze weg ging.’

We maken oploskoffie. ‘En nu zeg ik alles tegen u. Ik dacht dat ik nooit iemand anders zou vertrouwen.’ We lachen naar elkaar. ‘En daarvoor?’, vraag ik. ‘Ik vertrouwde niemand, echt niemand’, zegt ze stellig. ‘Of... er was nog iemand, de eerste tegen wie ik een beetje zei. Dominee Jan in de vorige inrichting… Hé, weer een dominee. Hoe kan dat?
Heeft het met God te maken? Nee, zeg eerlijk, waarom lacht u? Heeft dat met God te maken?’ ‘Er zijn mensen die denken dat je jezelf voor de gek houdt als je in God gelooft’, zeg ik.
‘Dat zei ik vroeger ook’, zegt ze, ‘maar dat was omdat ik bang was om erin te geloven. Ik geloofde ook niet in ouders en kinderen en liefde enzo. Ik voelde het niet en ik wilde niet teleurgesteld worden.’ ’Nu wel?’ Ze haalt haar schouders op. ‘Ik blijf voorzichtig.’ ’Wat is er veranderd?’, zeg ik ‘Je komt mensen tegen die anders zijn. Dat is het denk ik. Je gaat dingen zeggen die je zelf eerst niet geloofde. Je gaat zomaar mensen vertrouwen. Je verandert en je merkt dat je meer jezelf wordt. Je gaat praten tegen iemand in wie je niet gelooft. En dan is Hij er opeens. En dan denk je: Wie is er nou gek? Ik kan niet meer geloven dat God er niet is. Soms dóe ik alsof Hij er niet is, dan laat Hij me even.’

Jeannette Westerkamp

Jeannette Westerkamp is parttime justitiepredikant namens de NGK in Houten.
2007-2014 Persvereniging Opbouw