21 november 2008, jaargang 52, nummer 23
Artikel 001539
Column Zieltjes J. Westerkamp 'Youth for Christ wil geen zieltjes meer', lees ik als ik de krant open sla.
Waarom ergert die kop me? Al lezend zie ik het: Het is in één zin een steek van twee kanten.

De 'zieltjes' in de kop doen meteen denken aan 'zieltjes winnen'.
Christenen wordt nog al eens verweten dat ze zieltjes willen winnen. Alsof ze een bonus krijgen als ze mensen overtuigen van het christelijk geloof.
De uitdrukking wordt niet gebruikt voor propaganda van een politieke partij of verkondiging van een mening.
Christenen gebruiken het zelf ook wel eens om aan te geven dat ze geen oneigenlijke bijbedoelingen hebben in een discussie of bij het geven van hulp: 'Het gaat ons hier niet om zieltjes willen, maar om een eerlijk gesprek' Youth for Christ heeft in haar doelstelling staan dat ze jongeren in contact wil brengen met Christus.
Dat kan iedereen nalezen. Maar ze werken niet met straatevangelisatie.
Op de een of andere manier doen ze dingen op een manier die effect heeft bij jongeren en in wijken waar de politie de hoop haast heeft opgegeven en waar andere vormen van jongerenwerk zijn verdwenen. Ze doen het zo succesvol, dat na Rotterdam nu ook Amsterdam vraagt of ze het jongerenwerk in bepaalde wijken op zich willen nemen. Meteen gaan mensen zich zorgen maken. 'Was dat niet die club die zieltjes wilde winnen? Is het verantwoord om hen een monopolie te geven in die wijken?' Waar zou men bang voor zijn? Dat YFC de buurt verandert in één grote gospelband? En wat zou dat dan beteken voor de stad en voor ons land? Dat er geen imams de wijk meer in mogen?

Dat is de ene kant van de kop, dat 'zieltjes winnen'. Er staat dat Youth for Christ géén zieltjes wil winnen. Dat is een aanval van de andere kant. Het artikel suggereert dat YFC misschien wel te weinig doet van wat hen door niet-christenen verweten wordt. Gaat het ze wel om jongeren tot Christus brengen? Komen er jongeren uit die wijken naar de kerk? Wordt er wel met die lui uit de bijbel gelezen?
Hebben ze ook niet-christenen in dienst?!
Wantrouwen van twee kanten.
Mensen gaan in de wijk wonen met het schorriemorrie, worden bestolen, gefrustreerd, bouwen op wat afgebroken wordt, gaan mee naar rechtszaken en bezoeken hun contacten in de gevangenis. Ja, er gaan jongeren geloven, maar ze worden niet de burgers die we meestal in onze kerken vinden.
Wat is hun geheim? Niet geld, want dat was er in het begin niet. Ook niet de sterke arm van de wet, want die stond vaak machteloos. Ook geen manier van hersenspoelen en bang maken met dood en duivel. Wij, christenen, hebben wel zo'n vermoeden. Deze jongerenwerkers hebben meer in huis dan wat ze zelf te bieden hebben. Zouden de achterstandsjongeren daar op reageren?
Op liefde voor wie ze zijn? Nieuwe hoop dat ze ergens een kans maken en geloof dat er meer is dan ze zien?
Door alle eeuwen heen hebben christenen hun invloed gehad in de samenleving.
Gewantrouwd en vaak vervolgd door jaloerse machthebbers. Daar kwam het wantrouwen van andere gelovigen bij: doen ze geen water bij de wijn? Als ze in de taal van hun doelgroep over God praten, kunnen wij ze dan nog verstaan? Passen ze wel bij ons naar de kerk? 'Paulus, die christenen van jou, zijn dat wel christenen?
Ze treden allerlei geboden met voeten!
En die medewerkers van jou...' Laten we maar bidden voor die YFCmensen in de wijken waar wij niet willen wonen en ook niet durven wandelen.
Het christelijk geloof er zal vast heel anders uit zien dan bij ons in de kerk op zondag.
2007-2014 Persvereniging Opbouw