21 januari 2000, jaargang 44, nummer 2
Artikel 004603
Een komende storm? 1. "Jihad!" P.J. van Kampen Indonesië is momenteel steeds in het nieuws. In de onrust aldaar speelt de Islam een belangrijke rol. Door velen is de roep om de Jihad aangeheven, wat geregeld vertaald wordt door "de heilige oorlog".
De moslim kent vijf plichten:
• het uitspreken van de Geloofsbelijdenis (Shahada)
• het (vijfmaal daags) bidden (Salat)
• het geven van aalmoezen (Zakat)
• het houden van de Ramadan, de vastenmaand
• het ondernemen van de Hadj, de pelgrimstocht rond Mekka en Medina.
Voor sommigen komt de Jihad daar als zesde plicht bij.
Hierbij een verkenning van het thema.

En zij zullen niet ophouden u te bestrijden, totdat zij u terugdrijven van uw godsdienst, indien zij daartoe bij machte zijn. Maar wie van u zich laat terugdrijven van zijn godsdienst, die zal sterven als een ongelovige.
Degenen, hun daden zijn vruchteloos in het nabije leven en het latere; en zij zijn de lieden van het Vuur, eeuwig-levend daarin.
Soera 2:217 (214) En bestrijdt op de weg van Allah hen die u bestrijden, maar overschrijdt niet de maat.
Soera 2:190 (186) Nu?

In het jaar 1900 - precies een eeuw geleden - werd China geteisterd door een ongecontroleerde golf van gewelddadigheid, de Boksersopstand. Zo'n 250 zendelingen - mannen, vrouwen en kinderenwerden bruut vermoord.
Hetzelfde lot overkwam ook ca. 16000 inheemse christenen. De Boksersopstand luidde een ongekend gewelddadige eeuw in, waarin ook veel christenen om hun geloof ten offer zijn gevallen. Is er reden te menen dat zoiets in onze tijd opnieuw zou kunnen gebeuren? Die vraag zo stellen is haar beantwoorden. Natuurlijk kan dat! De kans erop is zelfs groot! Nog onlangs zijn in het ongelukkige Tsjetsjenië christenen vanwege hun geloof in Christus onthoofd. Maar dat is welicht een incident, zij het een gruwelijk feit. Zouden zulke gruweldaden tegen Christenen op grote schaal kunnen plaatsvinden? Bij het overdenken van de mogelijkheden daartoe dringen zich twee landen aan me op: India en Indonesië.
India met zijn massale bevolking van een miljard telt zo'n 15 miljoen christenen; een klein eilandje in de zee van Hindoeïsme en Islam (die, zoals bekend, ook het afgelopen decennium intense conflicten hebben uitgevochten).
Met de opkomst van het Hindoe-radicalisme is het lot van Christenen tamelijk precair geworden. Indonesië, qua inwonertal het grootste moslimland ter wereld, kent een getalsmatig aanzienlijke kerk, die desondanks zeer nadrukkelijk een minderheid is.
Voor de kerk in India voorzie ik grote problemen - daadwerkelijke vervolging lijkt niet uitgesloten.
De broeders en zusters in Indonesië lijken nog dichter bij een definitieve "countdown".
Althans, als je de woedende uitspraken van vooral Javaanse heethoofden serieus moet nemen. Die heethoofden vertegenwoordigen echter wel miljoenen militante moslimsal is de meerderheid van de Indonesische islamieten stellig uit op vreedzaam naast elkaar bestaan en hard werken aan de toekomst voor zichzelf en hun kinderen. Enorme spanningen bedreigen dus ook intern de Islam in de Gordel van Smaragd.

Jihad
Wat is precies "Jihad"? Er blijken van Jihad twee nogal uiteenlopende interpretaties beschikbaar en het hangt er dus vanaf hoe men dat begrip zelf invult. Het gaat om ijver; waar Paulus spreekt over zijn "ijver" voor de God van Israel (Fil.3) staat in de Indonesische Bijbel ook dit woord. In Islamitische context gaat het om ijveren voor de ware godsdienst, tegen haar vijanden.
Vijanden van het geloof worden voortdurend verondersteld. De noodzaak om te ijveren bestaat permanent.
Het woord in zijn samenstellingen komt diverse malen in de Koran voor. In Soera (hoofdstuk) 29:69 zegt Allah:"Maar zij, die zich beijveren om Onzentwille, hen zullen Wij recht leiden langs Onze wegen". Soera 25:52 (54);"Leen niet het oor aan de ongelovigen en ijver tegen hen daarmee (d.w.z. met de Koran) in grote ijver." "En bestrijdt hen totdat er geen verzoeking meer is en de godsdienst geheel aan Allah toebehoort", zegt Soera 8:39. Over die ideaal geachte eindtoestand spreekt ook Soera 61:9:"Hij is het, die Zijn Boodschapper heeft uitgezonden met de rechte leiding en de wezenlijke godsdienst, om die te doen zegevieren over geheel de godsdienst, ook al weerstreven de genotengevers." ("Ook al hebben de afgodendienaars er nog zo'n afkeer van:" vertaalt een andere versie.)

a. "vredelievend"
Een duidelijker invulling van het begrip vinden we in Soera 9:20. In de (ietwat ouderwetse) vertaling van Prof.Kramers staat daar te lezen:"Zij, die geloven en zijn uitgeweken en zich beijveren op de weg Allah's met hun bezittingen en hun persoon, zijn hoger in rang bij Allah. En diegenen, dat zijn de gelukzaligen." De "uitgewekenen" in dit vers zijn Mohammeds medestanders. Om intens religieuze druk op de beginnende Profeet en zijn volgelingen te ontgaan hadden ze het vijandige Mekka verlaten en de wijk genomen naar het genabuurde en gastvrije Medina. In de periode voorafgaand aan het jaar 622, het cruciale jaar in Mohammeds loopbaan, bleken ze in Medina grote kansen voor hun geloof te krijgen. Bij "de weg Allah's" meldt Kramers simpel: "de heilige oorlog". (183) Wat wordt daar echter mee bedoeld? In de Engelse Koranvertaling plus commentaar van A.Yusuf Ali staat dit als uitleg van Jihad:"Hier vinden we een goede beschrijving van Jihad.
Het kan van ons vereisen dat we in Gods zaak meestrijden, als een vorm van zelfopoffering. De essentie van het begrip bestaat echter uit 1) een waar en eerlijk geloof dat zo de blik op God richt dat alle zelfzuchtige en wereldse motieven nietig blijken en vervagen en 2) een ernstige en onafgebroken activiteit, die in dienst van God (zo nodig) bereid is het offer van het leven, persoon of bezit te brengen.
Bruut vechten is strijdig met de geest van Jihad, terwijl de pen van een integer geleerde, de stem van een prediker of de bijdrage van een welgestelde kunnen horen tot de meest waardevolle vormen van Jihad." (voetnoot 1270) 2) Dat is dus een zeer "vreedzame" invulling, die in de buurt komt van wat christenen "geestelijke oorlogvoering" noemen.
Het is een strijd in de hemelse gewesten, een strijd van overtuigingen en meningen, van uitwisseling daarvan, van robuuste, maar eerlijke discussie en debat, verlangen naar uitbreiding van je geestelijk territorium en van voor lief nemen van daarmee gepaard gaand conflict.
Ik kan me daarin zelf vrij goed vinden en heb ook altijd een (onberedeneerde) sympathie voor die "kanttekeningen bij de Koran". Wie weet, zouden christenen en moslims in de stijl van Yusuf Ali elkaar tot op zekere hoogte kunnen verstaan, al is het maar de vraag of we in de praktijk met elkaar uit de voeten zouden kunnen. Yusuf Ali lijkt een "ijveraar" in de stijl van de Oudtestamentische profeten, een ijveraar voor de dienst van Allah.
Zijn radicalisme daarin zou ons bekend moeten voorkomen. In de Koran Soera 2:256 staat:"Er is geen dwang in de godsdienst".
Dat wordt meest door moslims zo opgevat dat men Westerlingen niet tot aanvaarden van de Islam dwingen mag.
Maar het betekent nadrukkelijk niét dat mensen die binnen de kring van de Islam geboren zijn vrijelijk besluiten mogen christen te worden...
Bij de vraag naar de tolerantie binnen de Islam zijn dus best kanttekeningen te plaatsen.

b. gewelddadig
Er is echter ook een andere definitie van het begrip denkbaar en die vind ik in een dun boekje van 48 bladzijden, JIHAD, a Groundplan, geschreven door een zekere 'Abdal-Qadir as-Sufi. Het is in 1978 uitgegeven bij de (klaarblijkelijk Britse) Diwan Press en via de boekhandel van The Islamic Foundation (destijds in Leicester gehuisvest) aan me gestuurd.
Meteen voorin het boek staat een groot stempel: "This book is banned in Saudi Arabia - EgyptLibya - Morocco - IraqUAE". Dat zulke aartsvijanden als Saoedi Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten aan de ene kant en Libië en Irak anderzijds, alle dit boek op hun grondgebied verboden is de moeite van het opmerken waard, net als het gegeven dat (tenminste toen) het boek vrijelijk in het Westen verspreid kon worden... Het jaar 1978 is trouwens nèt voor het uitbreken van de Iraanse Revolutie en het aantreden van Khomeiny en zijn mede-ayatollahs.
De schrijver doet zich meteen als een Soefi kennen (een door sommigen als ketters ervaren wijdvertakte mystieke stroming binnen de Islam), want zijn visie is niet rechtzinnig in de Soennitische vorm te beschouwen. Belangrijker voor ons doel is echter zijn pure afwijzing van het goddeloze Westen en van afvallige of vage moslims.
Met enige reden zou je kunnen zeggen dat hier haat gepredikt wordt! Dat is des te bevreemdender, omdat juist Soefi's meestal tot de meest verdraagzame en vredelievende moslims gerekend moeten worden. Deze meneer Assufi lijkt echter de spreekwoordelijke uitzondering op de regel. De regel moeten we echter wel in het oog houden!
De openingszinnen zijn zeer de moeite van het citeren waard:"Ik leg dit boek voor aan moslims en aan hen die, ondanks de situatie waarin moslims wereldwijd verkeren, zich tot de Islam aangetrokken voelen. De laatste jaren is het me steeds duidelijker geworden dat de lange oorlog tegen de Islam op het intellectuele front, die het eerst door oriëntalisten (kenners van het Oosten, PJvK) en jezuïeten alsmede geleerden die vrijmetselaars zijn gevoerd is, een serieus project geworden is in de academische (vrijmetselaars) wereld. Het instrument van de antropologie, die het christelijk geloof in feite de doodsteek heeft toegebracht, kon het heldere rationele appèl van de Islam niet doden, zodat men pseudo-wetenschappen als taalkunde en historisch onderzoek in de strijd heeft geworpen om ons af te slachten. Deze activiteit, die samengaat met de rampzalige leugen van de politieke werkelijkheid die zich 'de Islamitische wereld' noemt, maar waar nergens de sharia regeert, scheen dagelijks onverdraaglijker te worden.
Waar ik maar in de mos limwereld reisde, overal zag ik gewone moslims die stralend hun geloof beleven en slinks van hun Islam beroofd worden.
Evenzo zag ik overal ulama (geestelijke leiders, PJvK) die de voeten van ongelovige leiders van de moslimwereld kusten." De schrijver kan zijn verontwaardiging hierover nauwelijks beheersen en kondigt als program aan: "Aangezien we geloven dat de Islam noodzakelijk deel uitmaakt van het steeds doorgaande verhaal van de mensheid, is het onze plicht om een "overlevings-Islam: te verwerkelijken die moslims de electronische eeuw zal binnenvoeren vrij van kufr en shirk." (7) In zijn inleiding maakt de schrijver er melding van dat "de tijd donker is". Hij wijst op secularisatie èn zijn tegenbeweging:"
Hoeveel ulama hebben zonen die kafir (ongelovig) geworden zijn? Maar zie ook hoeveel kafirun nu een zoon hebben die echt moslim is geworden!" Zijn conclusie: "De Islam gaat over de aarde, maar wordt uitgerekend op die plekken die er lippendienst aan bewijzen vernietigd". Een uitspraak die een manifest mag heten is:"Er is geen weg tot Allah - glorie aan Hem - dan via de sharia.
De "moslimwetgeving", zoals wij die noemen is dus de enige weg om te leven. "Er is geen pad naar een islamitische samenleving mogelijk zonder dat men de sharia in de islamitische samenleving herstelt of voor het eerst grondvest." De slagschaduw van de Islam valt zo over alle gemeenschappen van andersgelovigen, onder wie christenen, in een samenleving waar moslims de dienst uitmaken...
"Een levende dynamische sharia moet zonder compromis worden geïntroduceerd."

hoe nu verder?
Twintig jaar geleden is de oproep, van deze man en gelijkgezinden, nagevolgd.
Onder veel applaus en met veel enthousiasme is de grondslag gelegd voor zo'n ideale, immers door de Profeet zèlf vastgestelde, samenleving.
Een Theocratische Samenleving, die direct uit de Koran, Allah's eigen Boek, af te lezen was.
Het resultaat is bekend.
De sharia werd ingevoerd in Iran, Saoedi-Arabië, Mauretanië, Afghanistan en diverse andere landen en - onder protestgedeeltelijk geïntroduceerd is in landen als Pakistan. Het heeft geleid tot ongekende tragedie.
2007-2014 Persvereniging Opbouw