2 maart 2007, jaargang 51, nummer 5
Artikel 000585
Column Welkom in de kerk J. Westerkamp
Ik vind het leuk om naar de kerk te gaan. Ik vind het heerlijk om uitgebreid te zingen, om met zoveel mensen samen op God gericht te zijn. Ik vind het fijn om mijn broers en zussen te ontmoeten en ik luister ook graag naar de preek Ik zit lekker vooraan zodat er niet te veel voor me zit te wiebelen. Op het balkon zit ik zelden.
Vanaf mijn zitplaats opzij vooraan zie ik daar de deur op het balkon soms open en dicht gaan, jongeren die gaan en komen. Het is er onrustig. Er zijn jongelui die zitten te sms-en, er zijn er die zitten te kletsen en met een beginnende baard in de keel klinkt dat als een onweersbui in de verte. Wat doen ze daar eigenlijk, als ze niet opletten?

Ik gun iedereen zo’n kerk. Een vrouw die jaren geleden voor het eerst kwam zei: ‘Ik kwam opeens in een groep mensen waarvan ik dacht “die zullen me niet bedonderen”.‘ Hoe zag ze dat? Maar het is wel zo. Hier zitten mensen die ik vertrouw. Sinds ik in de gevangenis werk, zit ik anders in de kerk. Ik stel me voor dat Jan en Jim en Nixon en wie me vanuit de gevangenis in gedachten komt, binnenkomen. De een zal onmiddellijk opvallen, kaal hoofd, enorme spierballen, tatoeages. De ander past er zo tussen.
Of niet? Ik hoor wel eens verhalen van mensen in de gevangenis die een kerk binnen liepen. ‘Ze kijken je allemaal aan, maar niemand zegt iets’, vertelde iemand. ‘Ik ging achterin zitten en toen zei een man dat dat zijn plaats was. Ik ben maar weg gegaan’, zegt een ander die blijkbaar op de kosterplek was gaan zitten. ‘Ze begonnen te zingen, maar ik kende die versjes niet‘, zegt een ander, die in de gevangenis jaren naar de kerk ging. ‘Dit is het enige goeie van detentie,’ zegt weer een ander, ‘dat ik weer lekker naar de kerk kan. Ik heb het buiten wel geprobeerd, maar ik pas niet in zo’n kerk.’ Ik schaam me. Plaatsvervangend. Ik verwijs mensen naar kerken als Victory Outreach, kerken die voor een groot deel donkere voorgangers hebben, niet theologisch geschoold, met een duidelijke moraal, iets te stevig leiderschap naar mijn idee, en een geweldig gemeenschapsgevoel.
En toch... als die randfiguren niet in onze kerken passen, missen zij dan iets?
Of missen wij iets? In het gezelschap van Simon de Farizeeër kwam een bedenkelijk soort vrouw binnen. Ze paste er niet. Verkeerd gedrag, verkeerde moraal.
Jezus zag iets anders. Hij zegende en genas nog voordat er iets van geloof of bekering zichtbaar was.
Zou dat in de kerk ook kunnen? Eerst mensen zien, ze groeten, opmerken wat er al is? Dan mensen welkom laten zijn, hoe ze ook zijn, zodat ze zich veilig genoeg voelen om zich toe te vertrouwen aan God. Dan opletten of ze gaan veranderen en daarin aanmoedigen en helpen. Een Engelse dominee maakte er een rijtje van: Bless, belong, believe, behave. Eerst zegen je mensen, dan geef je ze het gevoel dat ze er bij horen, dan gaan ze hopelijk geloven en dan zullen ze zich anders gaan gedragen.
Ik kijk nog eens naar het balkon. Dit geldt ook voor onze jongeren. Per ongeluk ontdek ik dan een van onze kerkjongeren een vriend mee had gekomen die voor het eerst een kerk van binnen zag. Na een half uur gingen ze weg, maar toch… Ze horen er bij. Sommigen gedragen zich er (nog) niet naar en ze geloven het allemaal wel. Maar ze weten wel dat ze er mogen zijn. Gezegend jullie, je mag erbij horen.
2007-2014 Persvereniging Opbouw